På Scene 3 blir det laga teater under litt enklare forhold, med kortare prøvetid og mindre ressursar. Denne gongen har Kjersti Horn og teamet hennar forsøkt å tøye grensene for kva eit ensemble kan gjere i lag. Dette er ikkje heilt vanleg teater, her er kontakten mellom scene og sal fjerna og publikum blir med på hovudkarakterens ville flukt frå sine eigne handlingar via eit kamera. Dei vil sitte i salen og sjå dramaet spele seg ut på ein storskjerm, med moglegheit til å gå i baren og kjøpe seg drikke og snacks undervegs.

Da Raskolnikov entra Scene 3 hausten 2019 var publikum vitne til eit spesielt tett drama som likevel utspelte seg langt utanfor scenerommet. Gjennom 5 intense timar brukte ensemblet heile teaterhuset og bakgarden som scenografi til Raskolnikovs brott og påfølgjande kvalar. På slep var eit kamera, ensemblet veksla på å spele og filme og det heile blei vist på storskjermen inne på Scene 3. For første gong kunne ein kome tett på skodespelarane, kvar sveittedrope og mimikkendring var synleg, alle forflyttingar skjedde i sanntid, og inne i ulike rom og avdelingar i teaterbygget utspelte det seg både intime og meir breipensla situasjonar. Publikum sat i scenerommet og følgde dramaet med høg puls og aukande spenning. På Scene 3 var det rigga til med bar, snacks og høve for publikum å bryte opp visinga med eit glas i baren eller ein beinstrekk undervegs.

Etterspurd framsyning

Det har vore stor etterspurnad etter eit gjensyn med Raskolnikov. Det Norske Teatret har arbeidd for å få på plass nye framsyningar og har landa på ein modell der publikum får ta del i heile den filma versjonen, men som ikkje skjer i sanntid. Dette er einaste måten å få til Raskolnikov i haustens repertoar. Opplevinga vil vere den same – meir eller mindre – men vissa om at skodespelarane ikkje fysisk spelar framsyninga medan kamera går, gjer ho likevel annleis, reint emosjonelt. Likevel kan vi garantere ein versjon av Dostojevskis storverk som vil setje avtrykk i publikum. For som Heddajuryen skriv, treng vi av og til framsyningar som nesten er for mykje. Det Norske Teatret tør ved å setje denne versjonen opp på Scene 3 å ta diskusjonen om kva teater er. Og kan vere. Kan denne snedige bruken av video også gå inn under «teater»? Det er skilnad på film og teater. I sanntid er Raskolnikov teater. Det får vi dessverre ikkje til no, derfor tilbyr vi det nest beste, som er opptaket av framsyninga. Det er ikkje ei filma framsyning, og likevel er det det. Vi inviterer til teaterversjonen av Raskolnikov på storskjerm – til kinopris – i eit av Noregs mest eigna scenerom.

Framsyninga er eit samarbeid med Det Vestnorske Teateret.

All kamerateknikk, lyd og lys blir utført av ensemblet.

Baren vil vere open, og det blir selt snacks, brus og kaffi.

Hodneland er perfekt som "Rodja" (...) samspillet gnistrer

Filmgrepet gjør en mursteinsroman til nært komponert teater

Finn ut meir