Ei forteljing om kjærleiken mellom ein mann og bikkja hans, om blodhemn og den rastlause ventinga.

Skote hunden, seier eg. Og eg ser ho stå og sjå ned. Hunden kan ikkje vere drepen, det går ikkje an å drepe hundar. Ho seier at hunden er skoten. Nokon har drepe hunden. Han har skote hunden og han skal døy. I kveld skal han døy.

Jon Fosse har sjølv sagt dette om hunden som motiv: «Eg trur at hunden har noko med språklaus forståing å gjere, og eg prøver vel kanskje å nærme meg, å skrive fram, ei slags språklaus forståing for eksempel i pausane i stykka. Når dette er sagt, høyrest det litt feil ut. Eg trur vi må vere opptatt av noko, vente på noko, på Hunden, på Gud, på Kjærasten, på Godot.»

Med
Egil Keskitalo, Iŋgor Ántte Áilu Gaup, Nils Henrik Buljo
Scenespråk
Nordsamisk, teksta til norsk

Bohtos dál dat beana

Ráhkisvuođamuitalus muhtin olbmá ja su beatnaga birra, mávssaheami ja mášohis vuordima.

Beana báhččon, logan, ja oainnán su čuožžume ja guovlá vulos. Ii beana sáhte leat báhččon, beatnagiid ii sáhte goddit. Son lohka beana lea báhččon, muhtin lea goddán dan. Son lea báhčán beatnaga ja son galgá jápmit. Dán eahkeda galgá son jápmit.

Jon Fosse lea ieš lohkan ná fáttá beatnaga birra. “Mun doaivvun beana lea juoga dego gielahis áddejumi birra sáhkan, ja mun geahččalan várra čállit dan čuvgehusa gielalaš ipmárdussii bihtá bottožin. Go dan čuoččuhan, de aŋkke orro boastut. Mun doaivvun mii fertešeimmet beroštit mas nu, ja vuordit juoidáid, nugo Beatnaga, Ipmila, Ráhkkása, Godota.

Neavttárat Egil Keskitalo, Iŋgor Ántte Áilu Gaup, Nils Henrik Buljo

Kjøp billett

Vel speledato for Og så kan hunden komme / Bohtos dál dat beana

Finn ut meir